جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤١ - غزل ٤٠٩ دردم از يار است و درمان نيز هم

چه خوش لحظه اى بود آن هنگامى كه دوست قصد جان ما نمود و به فنايمان پرداخت، و عهد و پيمان ربوبيّت را درهم ريخت، خواست جز خود نماند! كه:

٣٢٥٥

«يا مَن اسْتَوى‌ بِرَحْمانيَّتِهِ! فَصارَ العَرْشُ غَيْباً فى ذاتِهِ، مَحَقْتَ الآثارَ بِالآثارِ، وَمَحَوْتَ الأغْيارَ بِمُحيطاتِ أفْلاكِ الأنْوارِ.»

[٢]: (اى خدايى كه با صفت رحمانيتت [بر تمام موجودات‌] استوار و چيره گشتى! پس عرش [موجودات‌] در ذاتت غايب گرديد. آثار مظاهر را با آثار خويش از بين برده، و اغيار را با افلاك انوار احاطه كننده‌ات محو نمودى.).

و مى خواست او را هم به ديده او مشاهده نمايم، و بندگى‌ام به نيستى خود راه يافتن و شهود فناى خويش باشد؛ كه:

٢٨٨٣

«إلهى! هذا ذُلّى ظاهِرٌ بَيْنَ يَدَيْكَ، وَهذا حالى لا يَخْفى‌ عَلَيْكَ، مِنْكَ أطْلُبُ الوُصُولَ إلَيْكَ، وَبِكَ أسْتَدِلُّ عَلَيْكَ؛ فَاهْدِنى بِنُورِكَ إلَيْكَ، وَأقِمْنى بِصِدْقِ العُبُودِيَّةِ بَيْنَ يَدَيْك.»

[٣]: (بار الها! اين خوارى من است كه در پيشگاهت آشكار است، و اين حال من كه بر تو پنهان نيست، تنها از تو وصال و رسيدن به تو را خواستارم، و تنها به تو بر جنابت راهنمايى مى جويم، پس به نور خويش مرا به سويت رهنمون شو، و با بندگى.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٣، ص ١٦٣.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.