جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٣ - غزل ٣٨٦ برخيز تا طريق تكلف رها كنيم

سازد، مشكل است دست از او بكشيم، و بگذاريم تا سير نديده ايم‌اش برود و باز به فراقش مبتلا گرديم. به گفته خواجه در جايى:

در واقع، اظهار اشتياق تامّ به دوست مى نمايد.

با دوست گفتم: عمرى گذشت، و مراد خود از لبت نگرفتم و آب حيات ابدى از لعلت نياشاميدم. فرمود: آرى چنين است، ولى به صبر مى توانى به مراد خود نايل گردى؛ كه: «أُوْلئِكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِما صَبَرُوا، وَ يُلَقَّوْنَ فِيها تَحِيَّةً وَ سَلاماً»[٢]: (آنها هستند كه درجات عالى بهشت در برابر شكيبايى و صبرشان به آنان پاداش داده مى شود، و در آنجا با تحيّت و سلام روبرو مى شوند.) به گفته خواجه در جايى:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٠، ص ١٢٢.

[٢] - فرقان: ٧٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣٦، ص ١٩٣.