جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤١٣

و ممكن است بخواهد بگويد: با بيگانه هم يار شو و از آن طريق برايم تجلّى كن، تا تو را با دوست و ناآشنايت مشاهده نمايم، و چنان از خويش گرفته شوم كه دوست و دشمن نبينم؛ و غم اغيار هم بخور تا به ديدارت با آشنا و بيگانه شادمانم سازى. در واقع «مشو» و «مكن»، يعنى «بشو» و «بكن». چنانكه در ابيات سابق هم گفته شد. در جايى مى گويد:

اى دوست! پيش از آنكه فرياد عاشقانه‌ام در هجرت را بيگانگان بشنوند و به حالم ترحّم آورند، عنايتى به اين بينواى مسكين بنما و به ديدارت نايل ساز و به فريادم گوش فرا ده. به گفته خواجه در جايى:

و چنانچه نخواهى به من رحم نمايى:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩٣، ص ٩٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٢، ص ٢٢٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٩، ص ٢٤٦.