جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧٤ - غزل ٣٨٥ باز آى ساقيا كه هوا خواه خدمتم

يعنى: اگر فقيه را نصيبى در اين عالم نيست، از ديوان قسمتش موهبتى ندارد، تو به كار خودت مشغول باش، و از عيب كردن او مهراس.

و شايد خطابش در اين بيت به سالكين باشد و بخواهد بگويد: اى اهل طريق! عاشقى به كسب و اختيار به دست نمى آيد. اين موهبتى است الهى؛ امّا بايد دست به مجاهده زد، و چشم از غير او پوشيد، و به ذكر و مراقبه پرداخت، تا شايد عنايت او باز شامل حالتان شود.

در جايى مى گويد:

اى باد صبا واى آنان كه به قرب دوست راه داريد! بپرهيزيد از اينكه سخن از طرّه مشكين و عطر ساى آن نگار نزد غير از من به ميان آريد، و پرده از جمال كثرات براى جز من برداريد؛ رازِ عشق او را جز من و شما رازدار نيست و نبايد بداند.

در جايى مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧١، ص ١٤٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٣، ص ١٦٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧١، ص ١٤٨.