جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٦ - غزل ٤٠٨ در خرابات مغان نور خدا مى بينم

زيبا قرار داد.) ونيز: «الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلَقَهُ»[١]: (اوست خدايى كه هرچه را آفريد، نيكو آفريد.).

به گفته خواجه در جايى:

يعنى: پير ما به كمالى رسيده، كه خطا نمى بيند، نه آنكه خطاست و مى پوشد.

و نيز در جايى مى گويد:

اى دوستان! به من مگوييد: چرا اين گونه خود را در مقابل تجلّيات دوست از دست داده‌اى. آخر، كيست كه عاشق و محبّ او گردد و چنين نشود؟! كه:

«مَعْرِفَتى يا مَوْلاىَ! دَلَّتْنى [دَليلى‌] عَلَيْكَ، وَحُبّى لَكَ شَفيعى إلَيْكَ، وَأنَا واثِقٌ مِنْ دَليلى بِدَلالَتِكَ، وَساكِنٌ مِنْ شَفيعى إلى‌ شَفاعَتِكَ.»

[٤]: (اى سرور من! شناختم از تو راهنماى من به تو، و محبّتم به تو شفيع و ميانجى من در درگاهت مى باشد، ولى من به جاى راهنمايم به راهنمايى تو اطمينان دارم، و به جاى ميانجى‌ام به شفاعت تو آرامم.).

[١]- سجده: ٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٠، ص ١٨٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٣، ص ٣٥٠.

[٤] - اقبال الاعمال، ص ٦٨.