جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٥ - غزل ٣٩٨ چرا نه در پى عزم ديار خود باشم

نه تنها رهايى از غربت پيدا كنم، كه شهريارى و سلطنت و خلافت بر عالم (باذن اللَّه) نمايم، و همه به فرمان من باشند، در جايى مى گويد:

نه تنها عازم رجوع به ديار خويش باشم و از دنيا دل بر كنم، بلكه آنجا روم و محرم سراپرده قرب و وصل دوست گردم، و بندگى واقعى حضرتش را به جاى آورم؛ كه:

٢٨٠٩

«يا مَنْ أذاقَ أحِبّائَهُ حَلاوَةَ المُؤانَسَةِ؛ فَقامُوا بَيْنَ يَدَيْهِ مُتَمَلِّقينَ، وَيا مَنْ ألْبَسَ أوْليآئَهُ مَلابِسَ هَيْبَتِهِ! فَقامُوا بَيْنَ يَدَيْهِ مُسْتَغْفِرينَ.»

[٣]: (اى خدايى كه شيرينى انس با خويش را به دوستانت چشانيدى، پس در پيشگاهت براى اظهار محبّت ايستادند! واى آن كه اوليائت را به لباس هيبت و جلال بياراستى، پس در برابرت براى آمرزش خواهى بپا خواستند.)

حال كه كار عمر معلوم نيست و به آن نمى توان اعتماد نمود؛ كه:

٢٨١٠

«ألْعُمْرُ تُفْنيهِ‌

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٠، ص ٢٤٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧٢، ص ٤١٠.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩- ٣٥٠.