جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٦ - غزل ٣٩١ به تيغ گر كشد دستش نگيرم

پروردگارشان شراب و نوشيدنى بس پاك كننده اى نوشانيد.- نيز: «عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ»[١]: (در نزد پروردگارشان روزى داده مى شوند.- همچنين: «وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ»[٢]: (و نزد ما افزونتر از آن مى باشد.) را خوانده‌ام، و مى دانم جز با تبديل عبادات و ذكر قشرى به لبّى در اين عالم، از نعمتهاى معنوى آخرت برخوردار نخواهم گشت. مبدّل سازم. در جايى مى گويد:

گويا خطاب خواجه در اين دو بيت با مرشد و راهنماى طريق (رسول اللَّه ٦، و يا على ٧، و اولياء :، و يا اساتيد) است. مى‌گويد: اى پير خرابات و راهنمايم به مقصود! من آن ارادتمندى هستم، كه هنگام شب و سحرگاهان فرياد عشق و محبّتم به حضرت دوست به سدرة المنتهى مى رسد، و ملكوتيان صداى استغاثه مرا مى شنوند. فريادهايم را با راهنماييهايت، به پايان برسان، و يا واسطه فيض شو و.

[١]- آل عمران: ١٦٩.

[٢] - ق: ٣٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٠، ص ٣٢٩.