جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤١٢

سرم از دست بشد، وصلِ تو ننمود جمال‌

دست گيرم، كه ز هجرِ تو، ز پا افتادم‌

دل داده ايم و مِهْرِتو از جان خريده‌ايم‌

بر ما جفا و جورِ فراقت روا مدار

كردى به روزگار فراموش بنده را

زنهار! عهدِ يارِ وفادار ياد آر[١]

اى خرّم از فروغ رُخَت، لاله زار عمر!

باز آ، كه ريخت بى‌گل رويت، بهارِ عمر

دى در گذار بود و نظر سوى ما نكرد

بيچاره دل! كه هيچ نديد از گذار عمر[٢]

يارِ بيگانه مشو، تا نبرى از خويشم‌

غمِ اغيار مخور، تا نكنى ناشادم‌

ديدى كه يار جز سَرِ جور و ستم نداشت‌

بشكست عهد و از غم ما هيچ غم نداشت‌

يا رب مگيرش ار چه دلِ چون كبوترم‌

افكند و كشت و حرمت صيد حرم نداشت‌

بر من جفا ز بخت بد آمد، و گرنه يار

حاشا! كه رسمِ لطف و طريقِ كرم نداشت‌