جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٧ - غزل ٣٨٨ به عزم توبه سحر گفتم استخاره كنم

كه در دنيا هيچ منصبى و مقامى را كه شما داريد ندارم، انتظار نداشته باشيد اهل طريق را از ذكر و مراقبه جمال دوست منع كنم. شايد مرادش از «شراب خواره» خودش باشد، يعنى: شما به من مى گوييد: شراب مخور و به ياد دوست مباش، «مرا چه كار كه منعِ شرابْ خواره كنم.»

و در جاى ديگر مى گويد:

لذا بلا فاصله مى گويد:

تا كى مى توان پنهان باده خوارى كرد؟ حال كه فرصت يافته‌ام، نه تنها باده مى‌خورم، بلكه بى‌پروا و با شور و مستى، اسرار عالم عشق را فاش خواهم كرد.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٩، ص ٣٢٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٢، ص ٢٥٤.