جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٩ - غزل ٣٩٢ به مژگان سيه كردى هزاران رخنه در دينم

به مژگان سيه كردى هزاران رخنه در دينم‌

بيا كز چشم بيمارت هزاران درد برچينم‌

الااى همنشين دل كه يارانت برفت از ياد

مرا روزى مباد آندم كه بى‌ياد تو بنشينم‌

ز تاب آتش دورى شدم غرق عرق چون گل‌

بياراى باد شبگيرى نسيمى ز آن عرق چينم‌

شب رحلت هم از بستر روم تا قصر حورالعين‌

اگر در وقت جان دادن تو باشى شمع بالينم‌

صباح الخير زد بلبل كجايى ساقيا برخيز

كه غوغا مى كند در سر خمار خَمر دوشينم‌

اگربرجاى من غيرى گزينددوست حاكم اوست‌

حرامم باد اگر من جان به جاى دوست بگزينم‌

جهان پيرى است بى‌بنياد از اين فرهادكش فرياد

كه كردافسون ونيرنگش ملول از جان شيرينم‌

جهان فانى و باقى فداى شاهد و ساقى‌

كه سلطانى عالم را طفيل دوست مى بينم‌

رموز عشق و سرمستى زمن بشنو نه از واعظ

كه با جام و قدح هر شب قرين ماه و پروينم‌

حديث آرزومندى كه در اين نامه ثبت آمد

همانا بى‌غلط باشد كه حافظ داد تلقينم‌