جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٩ - غزل ٤٠٩ دردم از يار است و درمان نيز هم

پيشگاهت و برخوردارى از نظر به تو آرزو دارم، تحقّق بخشى.)

سخنى را كه از حسن و بهتر از حسن دوست مى گويند، سخنى به جزاف نيست؛ زيرا او با حسن خود، بندگان را جذب و عاشق به خويش مى سازد و سپس مى كشد و به فنايشان دست مى زند؛ و با بهتر از حُسن خويش، حيات ابد و بقاء مى بخشد و آنان را در اعلى درجه كمال و بندگى قرار مى دهد.

در واقع، با اين بيان تمنّاى چنين حالى را تقاضا مى نمايد؛ كه:

٢٨٨٠

«إلهى! وَاجْعَلْنى مِمَّنْ نادَيْتَهُ فَأجابَكَ، وَ لاحَظْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلالِكَ، فَناجَيْتَهُ سِرّاً وَعَمِلَ لَكَ جَهْراً.»

[١]: (معبودا! و مرا از آنانى قرار ده كه ندايشان نمودى و اجابتت كردند، و نظرشان افكندى و در برابر جلال و عظمتت مدهوش گشتند، پس در باطن با تو به مناجات پرداخته، و در ظاهر و آشكارا براى تو عمل نمودند.).

به گفته خواجه در جايى:

[١]- اقبال الأعمال، ص ٦٨٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٢، ص ٢٢٨.