جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٣ - غزل ٤٠٤ خيال روى توگر بگذرد به گلشن چشم

اگر آن طاير قدسى ز درم باز آيد

عمرِ بگذشته به پيرانه سرم باز آيد

دارم امّيد بدان اشك چو باران كه مگر

برق دولت كه برفت از نظرم، باز آيد[١]

تا كِىْ اى دُرّ گرانمايه روا خواهى داشت‌

كز غمت ديده مردم همه دريا باشد

از بُن هر مژه‌ام آب، روان است بيا

اگرت ميل لب جوى و تماشا باشد[٢]

سزاى تكيه گهت منظرى نمى بينم‌

منم ز عالم و اين گوشه معيّن چشم‌

چون در جهانِ خوبى امروز كامكارى‌

شايد كه عاشقان را كامى ز لب برآرى‌

از باده وصالت گر جرعه اى بنوشم‌

تا زنده‌ام نورزم آئين هوشيارى‌

آخر ترحّمى كن بر حال زار حافظ

تا چند نااميدى؟ تا چند خاكسارى؟[٣]

سحر سرشك روانم سر خرابى داشت‌

گَرَم نه خون جگر مى گرفت دامن چشم‌