جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩٦ - غزل ٤١٨ روزگارى شد كه در ميخانه خدمت مى كنم

افتان و خيزان و شكسته و خسته به سوى‌اش خواهم شتافت؛ و از اساتيد و دوستان طريق هم كمك مى خواهم كه با دعا و ثناى خود، برايم همّتى طلبند. اميد آنكه معشوق خويش را بيابم و به ديدارش نايل گردم!.

به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جايى مى گويد:

گويا مى خواهد بگويد: محبوبا! اگرچه كوشش و مجاهده در اين راه از لوازم رسيدن به توست، و من هم تا ممكن بوده در اين امر كوتاهى ننمودم؛ امّا تو آن نيستى كه عاشقانت را بى‌كوشش به خود راه دهى. و اگر كوشش هم نموده‌ام، به لطف و عنايت تو بوده. حال، تخفيف زحمت مى كنم. با جذبه اى به خود راهم دِهْ.

در جايى مى گويد:

و يا مى خواهد بگويد: معشوقا! براى خاكسارى و فنا در كويت عنايتها فرمودى و زحمتها كشيدم، امّا پس از اين زحمت كم مى كنم؛ زيرا دانسته‌ام تا بكلّى از خود.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٦، ص ١٢٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٨، ص ٣٢١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٢، ص ٢٥٤.