جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤١ - غزل ٣٩٤ بى تواى سرو روان با گل و گلشن چه كنم

ممكن است منظورش از «شاه تركان»، استادش باشد، و منظور از «لطف تهمتن»، حضرت محبوب، كنايه از اينكه استاد راهنمايى به اويم كرد، لطف و كشش دوست اگر دستگيرى ننمايد، چه كنم؟.

در جايى در تقاضاى اين معنى فرموده:

محبوبا! در فراقت دلم خون نمودى و به سرشكش مبدّل ساختى و از ديدگانم فرو ريختى، با تو كه فعّال ما يشاء و نور چشم منى، چه مى توانم كنم و بگويم؟ جز صبر و شكيبايى چاره اى ندارم. به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جاى ديگر:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٤، ص ٢٥٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٣، ص ٣٤٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٧، ص ١٠٩.