جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٨ - غزل ٣٩٤ بى تواى سرو روان با گل و گلشن چه كنم

ممكن است منظور از «بدخواه»، زاهد باشد كه نمى گذارد خواجه آسوده به كار خود مشغول باشد، و منظور از «آينه روى»، عبادات لبّى، و از «آهنين»، عبادات قشرى باشد؛ لذا مى گويد:

كنايه از اينكه:

و اشاره به اينكه:

و عنايت بر اينكه:

خلاصه بخواهد بگويد: اى زاهد! دست از سر من بكش، اين همه خرده گيرى به كارم مكن. مقدِّر امور من و تو، ديگرى است، مرا تقدير چنين فرموده تا به او عشق ورزم، و تو را چنان كه دل به حور و قصور دهى؛ كه:

٢٧٩١

«ألْقَدَرُ يَغْلِبُ الحاذِرُ.»

[٤]: (تقدير الهى بر كسى كه [از وارد شدن در امور] پرهيز مى كند، غالب مى آيد.- نيز:

٢٧٩٢

«لَنْ يَغْلِبَكَ عَلى‌ ما قُدِّرَ لَكَ غالِبٌ.»

[٥]: (هرگز هيچ كسى نمى تواند بر آنچه براى تو مقدّر شده چيره.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٤، ص ٢٨٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢١، ص ٣١٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢٢، ص ٣١١.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب القدر، ص ٣١٩.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب القدر، ص ٣٢٠.