جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤ - مقدمه نظر خواجه در باره علم و فضيلت

با عقل وفهم و دانش، دادِسخن توان داد

چون جمع شد معانى، گوىِ بيان توان زد[١]

از قال و قيلِ مدرسه، حالى دلم گرفت‌

يك چند نيز، خدمتِ معشوق و مى كنم‌[٢]

بِشُوى اوراق، اگر همدرس مايى‌

كه علمِ عشق در دفتر نباشد[٣]

مشكل عشق، نه در حوصله دانش ماست‌

حلّ اين نكته، بدين فكرِ خطا نتوان كرد[٤]

نگار من، كه به مكتب نرفت و خط ننوشت‌

به غمزه، مسئله آموزِصد مدرِّس شد[٥]

مرا تا عشق تعليمِ سخن كرد

حديثم نكته هر محفلى بود[٦]

فلك، به مردم نادان دهد زمامِ مراد

تو اهل دانش و فضلى، همين گناهت بس‌[٧]

مطرب كجاست؟ تا همه محصولِ زهد و علم‌

در كار بانگ بربط و آواز نِىْ كنم‌[٨]

جهل من و علم تو، فلك را چه تفاوت‌

آنجاكه بصر نيست، چه خوبىّ وچه زشتى‌[٩]

ز كُنج مدرسه، حافظ! مجوى گوهرِ عشق‌

قدم برون نه اگر ميل جستجو دارى‌[١٠]