جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٥ - غزل ٣٨٧ بشرى! إذ السلامة حلت بذى سلم

بُشْرى‌! إذِ السَّلامةُ حَلَّتْ بِذى سَلَم‌

للَّهِ حَمْدُ مُعْتَرِفٍ غايَةَ النِّعَم‌

آن خوش خبر كجاست كزين فتح مژده داد

تا جان فشانمش چو زر و سيم در قدم‌

از بازگشت شاه چه خوش طُرفه نقش بست‌

آهنگ خصم او به سرا پرده عدم‌

پيمان شكن هر آينه گردد شكسته حال‌

إنَّ العُهُودَ عِنْدَ مُلُوكِ النُّهى‌ ذِمَم‌

در نيل غم فتاد و سپهرش به طنز گفت‌

الْآنَ قَدْ ندِمْتَ وَما يَنْفَعُ النَّدم‌

مى‌جست از سحاب امل رحمتى ولى‌

جز ديده‌اش معاينه بيرون ندادنم‌

چون خون خصم همچوصراحى بريختى‌

با دوستان به عيش و طرب گير جام جم‌

ساقى بيا كه دور گل است و زمان عيش‌

پر كن پياله و مخور اندوه بيش و كم‌

اى دل تو جام جم بطلب ملك جم مخواه‌

كاين بود قول بلبل دستان سراى جم‌

بشنو ز جام باده كه اين زال نو عروس‌

بسيار كُشت شوهر چون كيقباد و جم‌

حافظ به كُنجِ ميكده دارد قرارگاه‌

كالطَّيْرِ فى الحَديقَةِ وَاللَّيْثِ فِى الأَجَمْ‌