جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧٠ - غزل ٣٨٥ باز آى ساقيا كه هوا خواه خدمتم

باز آى ساقيا كه هوا خواه خدمتم‌

مشتاق بندگىّ و دعا گوى دولتم‌

ز آنجا كه فيض جام سعادت فروغ توست‌

بيرون شدن نَماىْ ز ظلمات حيرتم‌

هر چند غرق بحر گناهم ز شش جهت‌

تا آشناى عشق شدم ز اهل رحمتم‌

عيبم مكن به رندى و بد نامى اى فقيه‌

كاين بود سرنوشت ز ديوان فطرتم‌

مى‌خور كه عاشقى نه به كسب است و اختيار

اين موهبت رسيد ز ديوان قسمتم‌

گر دم زنى ز طرّه مشكين آن نگار

فكرى كن اى صبا ز مكافات غيرتم‌

در ابروى تو تير نظر تا به گوش هوش‌

آورده و كشيده و موقوف فرصتم‌

من كز وطن سفر نگزيدم به عمرِ خويش‌

در عشق ديدن تو هوا خواه غربتم‌

دريا و كوه در ره و من خسته و ضعيف‌

اى خضر پى خجسته مدد كن به همّتم‌

دورم به صورت از در دولتسراى دوست‌

ليكن به جان و دل ز مقيمان حضرتم‌

حافظ به پيش چشم تو خواهد سپرد جان‌

در اين خيالم ار بدهد عمر مهلتم‌