جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٠ - غزل ٤٠٢ خرم آن روز كز اين منزل ويران بروم

النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ! ارْجِعِي إِلى‌ رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً، فَادْخُلِي فِي عِبادِي وَ ادْخُلِي جَنَّتِي»[١]: (اى روان آسوده در حالى كه هم خود خشنودى، و هم خدا از تو خشنود است، به سوى پروردگارت باز گرد، و در ميان بندگان خاصّم وارد شو، و در بهشت خاصّ من درآى.) خواهدم نمود.

آنچنان مشتاق ديدار اويم كه اگر به خود بخواندم سر از پا نشناسم و چون قلم فرياد كشان و نالان و گريان با سر به پيشگاهش خواهم شتافت.

به گفته خواجه در جايى:

باز خواجه با اين بيان اظهار اشتياق به ديدار دو باره دوست كرده و مى گويد:

متعهد مى شوم چنانچه از غم هجران خلاصى يابم، با وجد و شادمانى و غزلخوانى به ديدارش بشتابم.

در جايى در تقاضاى اين معنى مى گويد:

[١]- فجر: ٢٧- ٣٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨١، ص ٢٢١.