جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥٩ - غزل ٣٩٧ تو همچو صبحى ومن شمع خلوت سحرم

به گفته خواجه در جايى:

همه عالم دانسته و ندانسته، و يا همه اهل نظر، دوست مرا مى بينند و به همه خويش را مى نماياند، ولى با من آن مى كند كه ديگران از آن آسوده‌اند، كرشمه ها و نازش همواره آشفته حال و ناراحتم مى سازد و نمى گذارد از ديدارش آن گونه كه بايد بهره‌مند گردم.

گله اى است ممزوج با تمنّا. در جايى مى گويد:

چنان عشق ديدار جانان بر من غالب گشته و سراپاى وجودم را گرفته كه اگر تا وقت مرگ عناياتش دستگيرى‌ام نكند و ديده به جمالش نگشايم، و پس از گذشتن از اين جهان و در خاك سپردنم نظر لطفى به من بفرمايد و به خاكم بگذرد، از شوق كفن خواهم دريد.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٥، ص ٨٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣٣، ص ١٩١.