جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠ - غزل ٣٦٣ طالع اگر مدد كند دامنش آورم به كف

طالع اگر مدد كند دامنش آورم به كف‌

گر بِكشَد زهى طرب ور بكُشَد زهى شرف‌

طَرْفِ كَرَمْ زكس نبست اين دل پر اميد من‌

گرچه صبا همى برد قصّه من به هر طرف‌

چند به ناز پرورم مهر بتان سنگدل‌

ياد پدر نمى كنند اين پسران نا خلف‌

از خم ابروى توام هيچ گشايشى نشد

وه كه در اين خيالِ كج عمر عزيز شدتلف‌

من به خيال زاهدى گوشه نشين و طُرفه آنك‌

مغبچه اى زهر طرف مى زندم به چنگ و دف‌

ابروى دوست كى شود دستكش خيال من‌

كس نزده است از اين كمان، تير مراد بر هدف‌

بى خبرند زاهدان نقش بخوان ولاتَقُلْ‌

مست رياست محتسب، باده بنوش ولاتَخَفْ‌

صوفى شهر بين كه چون لقمه شبهه مى خورد

پاردُمش دراز باد اين حيوان خوش علف‌

من به كدام دلخوشى مى خورم و طرب كنم‌

كز پس و پيش خاطرم، لشگر غم كشيده صف‌

حافظ! اگر قدم زنى در رهِ خاندان به صدق‌

بدرقه رهت شود همّت شحنة النّجف‌