جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨٧ - غزل ٤١٦ ديشب به سيل اشك ره خواب مى زدم

مى‌بينى و اگر او را نبينى او تو را مى بيند.».

خواجه هم مى گويد: محبوبا! شب را تا به صبح به خيالت نشستم، و هرچه در نظرم جلوه گر مى شد و مى خواست مرا از تو و مراقبه خيال جمالت باز دارد، از طرّه زلف و جلالت استمداد مى نمودم، تا آن فكر باطل و غير تو را دور سازم.

در جايى مى گويد:

آن مراقبات و نفى خاطره ها باعث شد كه دوست مرا به عناياتش بهره‌مند سازد و كاسه گيرد و مى مشاهده‌ام بدهد، و سبب شد كه شرح حال خود را با سرودن اين غزل و خواندنش بدهم.

وقت خوشى بود برايم دست داد، از آن به سلامتى و كامروايى دوستان فال نيك زدم، چرا كه از تجلّيات اسمائى و صفاتى محبوب مى توانم دوستانم را بهره مند سازم.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٦٨، ص ٨٣.