جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٦ - غزل ٣٨١ شممت روح وداد و شمت برق وصال

ابيات اين غزل حكايت از آن مى كند كه خواجه استشمام مژده وصالى فرموده، اظهار اشتياق به ديدار دوست نموده و مى گويد:

گويا دوست به سر لطف آمده كه بوى مهر و وداد او را استشمام مى كنم و جرقه اى از روشنايى وصالش را در خود مى نگرم. اى پيام آورنده! و يااى نفحات و نسيمهاى كوى جانان! بياييد و وزيدن گيريد، تا جان فداى بويتان كنم؛ كه:

٢٨٣٣

«وَها! أنَا مُتَعَرِّضٌ لِنَفَحاتِ رَوْحِكَ وَعَطْفِكَ، وَمُنْتَجِعٌ غَيْثَ جودِكَ وَلُطْفِكَ.»

[١]: (هان! من اينك در معرض نسيمهاى رحمت و مهر تو در آمده، و باران بخشش و لطف تو را خواهانم.- نيز:

٣٠٨٥

«أسْأَلُكَ أنْ تُنيلَنى مِنْ رَوْحِ رِضْوانِكَ، وَتُديمَ عَلَىَّ نِعَمَ امْتِنانِكَ، وَها! أنا بِبابِ كَرَمِكَ واقِفٌ، وَلِنَفَحاتِ بِرِّكَ مُتَعَرِّضٌ.»

[٢]: (از تو درخواست مى كنم كه مرا به آسايش مقام رضا و خشنوديت نايل سازى و نعمتهايى را كه به من منّت نهادى، پاينده دارى، هان! من اكنون به درگاه كرمت ايستاده و در معرض نسيمهاى الطافت در آمدم.)

اى شتربان و ساربانى كه حامل جانان منى و جمالش را به عُشّاقش نشان.

[١]- بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٥.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٥٠.