جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٨ - غزل ٤٠٣ خيال روى تو در كارگاه ديده كشيدم

چون آهو از آدمى زادگان فرارى داده و اينك جز انس با تو را طلب نمى كنم.

و يا بخواهد بگويد: اين جمال جذّاب توست كه همه را دانسته و ندانسته به خود توجّه داده و مرا هم چون آهوى وحشى به بيابانها كشيده.

باز خواجه با اين بيت اظهار اشتياق به ديدار محبوب نموده. در جايى مى گويد:

محبوبا! اين سرشكى كه از ديدگان مى بارم، به اشتياق ديدن روى توست. و اين تحمّل نازى كه از تو مى كنم، براى رسيدن به شراب مشاهداتت مى باشد. بيا و عنايتى فرما و از دورى و هجرانم خلاصى بخش.

به گفته خواجه در جايى:

محبوبا! از جور و جفا و ناز و كرشمه با من دست بر نداشتى و همواره‌ام به ناراحتى و غم و غصّه در هجرت نشاندى. گويا درد مرا (كه وصال توست) دوا جز اين نمى دانستى و مى خواستى بكلّى از خويشم و توجّه به عالم طبيعتم برهانى تا لايق ديدارت گردم. در جايى مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٦٤، ص ٤٠٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٦، ص ٩٤.