جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٨ - غزل ٤٠٦ خيز تا خرقه صوفى به خرابات بريم

لِنَفْسِكَ فيما بَيْنَكَ وَبَيْنَ اللَّهِ سُبْحانَهُ أفْضَلَ المَواقيتِ وَالأقْسامِ.»

[١]: (ميان خود و خداى سبحان بهترين و با فضيلت‌ترين اوقات و بخشهاى [عمرت‌] را براى خود قرار بده.).

و به گفته خواجه در جايى:

چون دوست به عنايات خويش برگزيدمان، و از شراب تجلّيات و ذكر و مراقبه خود بهره‌مند ساخت، و ايّام بهره مندى از ذكر و مراقبه محبوب فرا رسيد، سزاوار است چنانچه به نزد بزرگان و اساتيد و رندان قلندر سفر كرديم، سوغات و رَهْ آوَرْدِ سفر خويش را دلق شطحيّات و سجادّه لاف و گزافهاى خويش قرار دهيم و در نزد ايشان نهيم، و اظهار داريم كه: گذشتن از آنها، نتائج سلوك ما گرديد.

كنايه از اينكه: اى دوست! عهدى كه در ازل با تو داشتيم كه بندگى جز تو نكنيم؛ كه: «أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يا بَنِي آدَمَ! أَنْ لا تَعْبُدُوا الشَّيْطانَ، إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ، وَ أَنِ اعْبُدُونِي، هذا صِراطٌ مُسْتَقِيمٌ»[٣]: (اى فرزندان آدم! آيا با شما پيمان نبستم كه شيطان را بندگى نكنيد، كه او دشمن آشكار شماست، و مرا بپرستيد، كه اين راه راست و صراط مستقيم.

[١]- غرر و درر موضوعى، باب المواقيت، ص ٤١١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٩٣، ص ٤٢٤.

[٣] - يس: ٦٠- ٦١.