جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٠ - غزل ٤٠٦ خيز تا خرقه صوفى به خرابات بريم

علم و دانش، و سُكّانش صبر و بردبارى باشد.) بياييد از راه دانان و اساتيد راه، طريقه رسيدن و انس با دوست را پرسيم، تا شايد ره به مهمّات بريم و چشم حقيقت بينمان گشوده گردد.

به گفته خواجه در جايى:

و ممكن است بخواهد بگويد: تا كى اى دوستان! در وادى فنا باللَّه بمانيم و از آن راهى به بقاء باللَّه نيابيم، بياييداى به فنا پى بردگان! از راهنمايان خود ره بپرسيم، شايد به عالم بقا راه يافته و از گوهرهاى آن بهره برگيريم.

خواجه به بيان ابيات ابتداى غزل بازگشته و مى گويد: زمانى است كه بايد ميگسارى و مراقبه و ذكر دوست را علنى و بدون تقيّه انجام داد، وقت آن نيست كه باده پنهان نوشيم.

در جايى مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٨، ص ٣٢٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٥٩، ص ٢٠٧.