جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢١ - غزل ٤٠٦ خيز تا خرقه صوفى به خرابات بريم

و نه تنها خود و زاهد و پير مناجات را بايد راهنما به خرابات شد، بلكه بايد اهل كرامات را هم توجّه داد، تا بدانند كرامت هم، در نوشيدن مى مراقبه و ذكر و ياد دوست است.

كنايه از اينكه: «أَ لَيْسَ اللَّهُ بِكافٍ عَبْدَهُ؟!»[١]: (آيا خداوند براى بنده‌اش كافى نيست؟!- اشاره بر اينكه: حقّ مى فرمايد:

٢٨٦٣

«يا مُوسى‌! سَلْنى كُلَّما تَحْتاجُ إلَيْهِ، حَتّى‌ عَلَفَ شاتِكَ وَمِلْحَ عَجينِكَ.»

[٢]: (اى موسى، به هر چيز كه نيازمندى، حتى علف گوسفند و نمك خميرت را از من درخواست بنما.- اينكه:

٢٨٦٤

«مَنْ كانَتْ لَهُ إلَى اللِّئامِ حاجَةٌ، فَقَدْ خَذَلَ.»

[٣]: (هركس به لئيمان و فرومايگان اظهار نياز كند، خوار مى گردد.).

[١]- زمر: ٣٦.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٣، ص ٣٠٣، از روايت ٣٩.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الحاجة والاحتياج، ص ٨٦.