جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٦ - غزل ٣٨٤ بارها گفتهام و بار دگر مى گويم

خداوند سبحان را شناختم.)

و مكرّر اين سخن را در ابيات و گفتار خود گفته‌ام: كه طريق معرفت او را من به خود نمى پيمايم، عنايات و راهنماييهاى اويم به خود رهنماست؛ كه:

٢٨٢٧

«إعْرِفُوا اللَّهَ بِاللَّهِ.»

[١]: (خدا را به خدا بشناسيد.- نيز:

٢٧٢٨

«وَهُوَالدّالّ بِالدَّليلِ عَلَيْهِ.»

[٢].

نه تنها راهنمايم اوست، كه گفتارم هم كه مى گويم، به اوست. او مى آموزدم كه مى‌گويم.

نه تنها اين دو، بلكه اگر زشت و زيبايم و هرچه هستم، اوست كه اين گونه‌ام آفريده.

و اگر مى خندم و مى گريم، باز به اوست كه چنينم؛ كه: «وَ أَنَّهُ هُوَ أَضْحَكَ وَ أَبْكى‌»[٣]: (و اوست كه به خنده در آورده و مى گرياند.).

به چند مورد از گفته‌هاى او در اين امر مى پردازيم: در جايى مى گويد:

[١]- اصول كافى، ج ١، ص ٨٥، روايت ١.

[٢] - احتجاج، ج ١، ص ٢٩٩.

[٣] - نجم: ٤٣.