جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٠ - غزل ٤١٠ در غم خويش چنان شيفته كردى بازم

محبوبا! با همه آنچه گفتم دانسته‌ام تنها راه آزادى‌ام از هجران، از دام خويش رها گشتن است. چنانچه بكلّى از خوديّت خود و بستگيها برهانى‌ام، به سوى تو پرواز خواهم نمود؛ كه:

٢٩٦٧

«إلهى! هَبْ لى كَمالَ الإنْقِطاعِ إلَيْكَ، وَأنِرْ أبْصارَ قُلُوبِنا بِضِيآءِ نَظَرِها إلَيْكَ، حَتّى‌ تَخْرِقَ أبْصارُ القُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ، فَتَصِلَ إلى‌ مَعْدِنِ العَظَمَةِ، وَتَصيرَ أرْواحُنا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ.»

[١]: (معبودا! انقطاع و بريدن كامل از غير به سوى خويش را به من عطا فرما، و ديدگان دلهايمان را به روشنايى مشاهده‌ات نورانى ساز، تا حجابهاى نور را دريده، پس به معدن عظمت واصل گشته و ارواحمان به مقام پاك عزّتت بپيوندد.)

اى دوست! عنايات و الطافت را از من دريغ مدار. و چنانچه پروانه وار در مقابل نور جمالت نسوختم و سرباز زدم، شبى خويش را چون شمع در مقابلت خواهم سوخت. به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جاى ديگر مى گويد:

[١]- اقبال الاعمال، ص ٦٨٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٣، ص ٢٤٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦١، ص ٢٧٢.