جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٩ - غزل ٣٨٩ به غير آنكه بشد دين و دانش از دستم

خواجه با بيانات شيواى اين غزل، در عين اينكه اظهار اشتياق به معشوق حقيقى مى نمايد و از ثبات قدمش در طريق بندگى سخن مى گويد، گفتارش با گله ممزوج است. مى‌فرمايد:

اى دوست! عشقت دين و زهد خشك و عبادات قشرى و دانشهاى بافته و هر آنچه از تعلّقات و بستگى و خيالات بود، از من بستانيد و به نيستى و نادارى‌ام آگاه ساخت. حال: «بگو كه ز عشقت چه طَرْف بربستم».

گله اى است عاشقانه، و گرنه طرف نبستن‌هاست، كه عاشق را به طَرْف بستن از دوست موفق مى كند، به گفته خواجه در جايى:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٠، ص ٩٠.