جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٧ - غزل ٣٧٣ اى رخت چون خلد و لعلت سلسبيل

محبوبا! در جمال و كمال آنچنانى كه اسماء و صفات، و يا بندگان خاصّت كه مظاهر تمام اسماء و صفات تواند، در پيشگاه ذات بى‌نيازت جرعه نوشانى هستند، كه جمال و كمال تو را نشان مى دهند، و به بندگانت گفتار و يا عناياتت را مى رسانند؛ كه:

٣٢٦٧

«إرادَةُ الرَّبِّ فى مَقاديرِ امُورِهِ تَهْبِطُ إلَيْكُم، وَتَصْدُرُ مِنْ بُيُوتِكُمْ.»

[١]: (اراده پروردگار در تقديرات امورش به شما فرود آمده، و از خانه‌هاى [مقامهاى منيع‌] شما صادر مى شود.) و نيز:

٢٦٧٠

«إنَّ الْإمامَ وَكْرٌ لإرَادَةِ اللَّهِ عَزَّ وَجلَّ.»

[٢]: (بدرستى كه امام آشيانه اراده خداوند عز وجل مى باشد.) مرا هم از آن عنايات بى‌بهره مگذار.

در جايى مى گويد:

معشوقا! چشمان جذّاب و جذبه‌هاى جمالت در هر گوشه همچون منى فريفتگانت را صيد مى كند و با ناوك مژگان و ظهورات جلالت ايشان را مى كُشد.

در نتيجه بخواهد بگويد: عنايتى ديگر فرما و كُشتگان خود را از خاك بردار و حياتى دوباره بخش تا تو را به تو مشاهده نمايند و حيرانت گردند؛ كه:

٣٠٤٤

«أللّهُمَّ! إنَ‌

[١]- كامل الزيّارات، باب ٧٩، ص ٣٠٠ از زيارت ٢.

[٢] - بحار الانوار، ج ٢٥، ص ٣٨٥، روايت ٤١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٤٠، ص ٣٨٧.