جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥٨ - غزل ٣٩٧ تو همچو صبحى ومن شمع خلوت سحرم

تو افكنده و سبب غمگين شدن و خونين دل ساختنم به عشقت و محروميّتم گرديده، ترسناكم كه محروميّتم دوام پيدا كرده و بميرم و پس از به خاك سپرده شدنم هم از خاكم آثار ظلمت خونين دلى‌ام آشكار گردد.

و يا بخواهد بگويد: داغ ديدار تواى دوست! از راه كثرات چنان در دل من جاى گرفته، و آتش بر افروخته، كه آثارش پس از به خاك سپردنم از مزارم ظهور خواهد كرد و خاكم بنفشه زار خواهد شد.

اى دوست! چشم اميد خويش به سوى تو گشاده بودم تا نظر لطفى بفرمايى و مرا به مشاهده‌ات نائل سازى، عنايتى نفرمودى و از نظر فكندى‌ام، و نگفتى عاشق مخلصى دارم به وى نظرى كنم.

در جايى مى گويد:

با اين همه:

محبوبا! اگرچه عنايتى به من نمى كنى و مورد نظرم قرار نمى دهى و تنهايم مى‌گذارى، چگونه شكر آن كنم كه نمى گذارى خيل غم عشقت از سينه‌ام بيرون شود، و همواره با غمت انس داشته و به يادت مأنوسم.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥٩، ص ١٤٠.