جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٠ - غزل ٣٩٤ بى تواى سرو روان با گل و گلشن چه كنم

راهنما نشود، در اين ظلمت سراى عالم طبيعت كجا مرا قدرت آن است تا از حجابهاى ظلمانى و نورانى بِرَهَم و به ديدارش نائل آيم؛ كه:

٢٨٨٦

«إلهى! هَبْ لى كَمالَ الإنْقِطاعِ إلَيْكَ، وَأنِرْ أبْصارَ قُلُوبِنا بِضِيآءِ نَظَرِها إلَيْكَ، حَتّى تَخْرِقَ أبْصارُ القُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ، فَتَصِلَ إلى‌ مَعْدِنِ العَظَمَةِ، وَتَصيرَ أرْواحُنا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ.»

[١]: (معبودا! انقطاع و بريدن كامل از غير به سوى خويش را به من عطا فرما، و ديدگان دلهايمان را به روشنايى مشاهده‌ات نورانى ساز، تا آنها حجابهاى نور را دريده، و در نتيجه به معدن عظمتت واصل گشته و ارواحمان به مقام پاك عزّتت بپيوندد.) در جايى مى گويد:

خواجه با اشاره به قصّه افراسياب و رستم، مى‌خواهد بگويد: دوست، مرا پسنديد، كه گرفتار عشق خويش نمود. چنانچه پس از اين مرا دستگيرى ننمايد، چه چاره مى توانم كنم؟ و بخواهد بگويد:

و در جايى مى گويد:

[١]- اقبال الاعمال، ص ٦٨٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩٥، ص ١٠٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤١، ص ١٩٧.