جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٦ - غزل ٣٧١ اگر به كوى تو باشد مرا مجال وصول

بودم، بى قرارم نموده؛ و جذبه چشمان و مژگان سياه و صفت جلالى و جمالت مرا به خرابى و بى‌تابى كشيده. بيا و عنايتى فرما و پرده از رُخسار كثرات كنار زن و بى حجابِ عالم طبيعت، خود را باز به من بنمايان. در جايى مى گويد:

معشوقا! غم عشق تو آمد و زنگهاى آثار بشريت را از من زدود و رهبرم گشت، و ديگر پيروى از عقل برايم ممكن نيست.

محبوبا! حيات ابدى آن روزى خواهم يافت، كه كشته تو گردم و غم عشقت به فنايم دست زند، بيا و هرچه زودتر مرا به غم خويش فانى ساز، و به حيات ابدى‌ام نايل گردان. در جايى مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٥، ص ١٠٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩١، ص ٩٦.