جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٨ - غزل ٣٩٠ بگذار تا به شارع ميخانه بگذريم

اين وظيفه ماست، تا فضل و عنايت دوست با دلدادگان و شيفتگانش چه باشد؟

اى واعظ! ما شيفتگان دوست را اين همه پند به خشكى، و تنها توجّه به نعمتهاى بهشتى مده؛ زيرا لذّت بندگى حقيقى و ديدار دوست چنان است، كه نمى‌توان به فردوس و نعمتهاى آن عنايتى داشت.

نعمتهاى بهشتى براى عاشقِ او بى‌نعيمِ‌ «وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ»[١]: (و نزد ما افزونتر [از آن‌] مهياست- نيز: «أُولئِكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَعْلُومٌ»[٢]: (و براى ايشان روزى شناخته شده اى مى باشد.- همچنين: «فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ»[٣]: (در جايگاه صدق و راستى، نزد پروردگار مقتدر.) چه لذّتى دارد؟ اينها منزلتهايى است كه در آخرت، به خاكسارى و عبوديّت و رسيدن به فنا و مخلصيت (به فتح لام) در اين عالم، مى‌توان بدست آوَرْد، خواجه هم مى گويد: «با خاك كوى دوست، به فردوس ننگريم».

در جايى مى گويد:

[١]- ق: ٣٥.

[٢] - صافات: ٤١.

[٣] - قمر: ٥٥.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٨، ص ٧٦.