جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٧ - غزل ٣٩٠ بگذار تا به شارع ميخانه بگذريم

حال، كه به غم عشق او مبتلاييم و در خون دل نشسته و به هجران بسر مى بريم، پس از اين نمى دانيم چه وقت و زمان، دوست از لب حيات بخشش ما را بهره مند، و از شراب عقيقى و تجلّيات پر شورش كامياب خواهد كرد.

در جايى در مقام تقاضاى اين معنى مى گويد:

محبوبا! وظيفه ما وفاى بر عهد عبوديّت ازلى است، نه چون و چرا، و به كام دل رسيدن و نرسيدن، و يا سخن از وصل و هجران زدن؛ زيرا در ازل چون از «أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ»[٢]: (آيا من پروردگار شما نيستم؟!- مشاهده ازلى و عشق ورزى به جمال جانان، «بَلى‌، شَهِدْنا»[٣]: (بله، گواهى مى دهيم.) گفتيم، شرط دوستى آن است «كه جز ره اين شيوه نسپريم.» به گفته خواجه در جايى:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٩، ص ٢٢٦.

[٢] ( ٢، ٣) اعراف: ١٧٢.

[٣] ( ٢، ٣) اعراف: ١٧٢.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٨، ص ٢١٣.