جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٤ - غزل ٤٠٨ در خرابات مغان نور خدا مى بينم

اين نفحات و مشاهداتى كه هر سحر، دوست براى من هديه مى فرستد، كجا از مشك ختن ساخته است؟ كه:

٢٨٧٦

«إنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يُحِبُّ مِنْ عِبادِهِ المُؤْمنينَ كُلَّ دعّآءٍ؛ فَعَلَيْكُمْ بِالدُّعآءِ فِى السَّحَرِ إلى‌ طُلُوعِ الشَّمْسِ، فَإنَّها ساعَةٌ تُفْتَحُ فيها أبْوابُ السَّمآء، وَتَهِبُّ الرّياحُ، وَتُقْسَمُ فيها الأرْزاقُ، وَتُقْضى‌ فيها الحَوآئِجُ العِظامُ.»

[٢]: (بدرستى كه خداوند عزّ وجل از ميان بندگان مؤمن خويش بسيار دعا كنندگان را دوست مى دارد؛ بنابراين، در وقت سحر تا طلوع خورشيد به دعا مشغول شويد، چون آن وقت وقتى است كه در آن درهاى آسمان گشوده شده، و نسيمها [ى قدسى‌] به وزش در آمده، و روزيها قسمت مى شود و حاجتهاى بزرگ برآورده مى شود).

در جايى مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٠، ص ٢٢٧.

[٢] - بحار الانوار، ج ٨٧، ص ١٦٥، روايت ٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢١، ص ١٨٣.