جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٧

زلف بر باد مده تا ندهى بر بادم‌

ناز بنياد مكُن تا نكَنى بنيادم‌

رخ بر افروز كه فارغ كنى از برگ گلم‌

قد بر افراز كه از سرو كنى آزادم‌

زلف را حلقه مكن تا نكنى در بندم‌

طرّه را تاب مده تا ندهى بر بادم‌

شهره شهر مشو تا ننهم سر در كوه‌

شورِ شيرين منما تا نكنى فرهادم‌

مى‌مخور با دگران تا نخورم خون جگر

سر مكش تا نكشد سر به فلك فريادم‌

چون فلك جور مكن تا نَكُشى عاشق را

رام شو تا بدمد طالع فرّخ زادم‌

شمع هر جمع مشو ورنه بسوزى ما را

ياد هر قوم مكن تا نروى از يادم‌

سرم از دست بشد وصل تو ننمود جمال‌

دست گيرم كه ز هجر تو ز پا افتادم‌

يار بيگانه مشو تا نبرى از خويشم‌

غم اغيار مخور تا نَكُنى ناشادم‌

رحم كن بر من مسكين و به فريادم رس‌

تا به خاك در آصف نرسد فريادم‌

حافظ از جور تو حاشا كه بنالد روزى‌

من از آن روز كه دربند توام آزادم‌