جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٩ - غزل ٣٦٥ مباد كس چو من خسته مبتلاى فراق

اين چه روزگارى است كه من بدان مبتلا گشته‌ام و خلاصى از آنم نيست.

پروردگارا! از آنم رهايى بخش، وگر نه فراق را هم به فراقت مبتلا خواهم ساخت تا چون من خون از ديدگانش ببارد. (سخنى است عاشقانه).

كنايه از اينكه: اگر فراق را شعورى بود و روزگار مرا مى ديد، به حال منش ترحّم مى‌آمد. (در واقع با اين بيان خبر از روزگار سخت خود در فراق داده و تقاضاى نجات نموده.).

به گفته خواجه در جايى:

هرگز گمان نمى بردم اى دوست پس از الفت با تو در ازل، چنين افتراقى ميان من و تو حاصل شود. مگر در اين عالم مادّى مادر مرا براى جدايى از تو زائيد؟.

در جايى مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٠، ص ٢٤٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٣، ص ٣٣١.