جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٣ - غزل ٣٩١ به تيغ گر كشد دستش نگيرم

خواجه در اين غزل همچون غزل گذشته، در مقام اظهار اشتياق به دوست، و همّت عالى و پايدارى‌اش براى رسيدن به مقصود بوده و مى گويد:

محبوب، اگر با تيغ ابروان و تير مژگان و تجلّى صفت جلال خويش به كشتن من دست زند و اراده‌اش بر آن تعلّق گرفته باشد، منّت پذير اويم؛ زيرا در كشته شدن، مقصودم كه قرب و فناى در پيشگاهش مى باشد، حاصل خواهد شد؛ امّا معشوقا! جذبه چشمان و جمالت، براى كشتن من كافى است، و خواسته تو را كه فناى من است، محقق مى سازد، محتاج به تيغ و تير جلالت نيست. در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٧، ص ٢٣١.