جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١١ - غزل ٣٩٠ بگذار تا به شارع ميخانه بگذريم

٣١١٠

عَنِ النَّظَرِ إلى‌ جَميلِ رُؤْيَتِكَ.»

[١]: (بار الها! درهاى رحمتت را بر روى موحّدانت مبند، و مشتاقانت را از مشاهده ديدار نيكويت محجوب مگردان.) به گفته خواجه در جايى:

حال كه اى خواجه! دلدار تو را به انس با خود راه نمى دهد و قرب و وصل خويش را نصيبت نمى گرداند، سزاوار آن است با آنان كه فانى در پيشگاهش گشته اند دوستى و مصاحبت داشته باشى، تا به قربش راه يابى.

و يا منظور اين باشد: حال كه اى خواجه! با بود تو، به كاخ وصل جانان راه نيست، بهتر و سزاوار آن است كه به خاكسارى و عبوديت در پيشگاه او دست زنى، تا شايد از خود بيرون شوى، و قابليّت كاخ وصلش بيابى. در جايى مى گويد:

[١]- بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣٣، ص ١٩١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٨، ص ٩٥.