جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٣ - غزل ٣٦٧ اگر شراب خورى، جرعه اى فشان بر خاك

شرف بذل نكويى مى باشد.- يا:

٢٦٣٤

«بِبذل النِّعْمَةِ تُسْتَدامُ النِّعْمَةِ.»

[١]: (با بذل نعمت، نعمت دوام مى يابد.- نيز:

٢٦٣٥

«ما شُكِرَتِ النِّعَمُ بِمِثْلِ بَذْلِها.»

[٢]: (نعمتها به چيزى همانند بذل و بخشش آنها سپاس گذارده نمى شود.)

نه تنها شراب تجلّيات دوست رهزن عاشقان است، بلكه عاقلان را هم رهزنى مى‌كند. در جايى مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

الهى! كه مشاهدات با طراوت و سرشار محبوب تا قيامت مستدام باد، و شجره توحيد فطرت در وجود ما برپا و خرّم باشد، تا همواره بتوانيم از ديدار محبوب بهره‌مند گرديم.

در جايى در باره آن كس كه از شجره فطرت برخوردار است، مى‌گويد:

[١] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب البذل، ص ٣٢.

[٢] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب البذل، ص ٣٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤، ص ٦١.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣٢، ص ١٩١.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٢، ص ٩١.