جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٨ - غزل ٣٧٠ هزار دشمنم ار مى كنند قصد هلاك

خواجه اين غزل را در آرزوىِ ديدار دوست سروده، مى‌گويد:

آرى، رسم عاشقى و عشقبازى بندگان حقيقى محبوب چنين است، كه همواره رضاى معشوق را در نظر دارند اگرچه از زمين و آسمان بلا ببارد. توجّه به حالات انبياء و اولياء : صدق اين كلام را آشكار مى سازد.

خواجه هم مى گويد: هزار دشمنم ار ...؛ كه:

٢٦٤٤

«فَقَدِ انْقَطَعَتْ إلَيْكَ هِمَّتى، وَانْصَرَفَتْ نَحْوَكَ رَغْبَتى؛ فَأنْتَ لا غَيْرُكَ مُرادى.»

[١]: (بدرستى كه همّتم از غير تو بريده و تنها به سوى توست، و ميل و رغبتم تنها به سوى تو منصرف گشته؛ پس تويى خواسته من و نه غير تو.- نيز:

٢٦٤٥

«إلهى! فَاجْعَلْنا مِنَ الَّذينَ ... طابَ فى مَجْلِسِ الانْسِ سِرُّهُمْ، وَأمِنَ فى مَوْطِنِ المَخافَةِ سِرْبُهُمْ، وَاطْمَأَنَّتْ بِالرُّجُوعِ إلى‌ رَبِّ الأرْبابِ أنْفُسُهُمْ.»

[٢]: (معبودا! پس ما را از آنانى قرار ده كه ... باطنشان در مجلس انس با تو خوش، و دلهايشان در جايگاه خوف از تو آرام، و جانهايشان به بازگشت به سوى ربّ الارباب مطمئن گشته.).

در جايى مى گويد:

[١]- بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٥٠- ١٥١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٣، ص ١٥٠.