جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٠ - غزل ٣٧٠ هزار دشمنم ار مى كنند قصد هلاك

به او و خوف از او خالى نباشد.)

محبوبا! نسيمهاى نوازش دهنده عاشقانت اگر هر دم از خواجه‌ات نوازشها كند؛ كه:

٢٦٥٢

«إنَّ للَّهِ فى أيّامِ دَهْرِكُمْ نَفَحاتٍ. ألا! فَتَرَصَّدُوا لَها.»

[١]: (بدرستى كه خداوند در ايّام عمرتان نسيمهايى براى شما دارد، آگاه باشيد كه آنها را دريابيد!) با كمال اشتياق و سينه گشاده از آنها استقبال خواهم كرد.

٢٨٨٤

«أسْأَلُكَ أنْ تُنيلَنى مِنْ رَوْحِ رِضْوانِكَ، وتُديمَ عَلَىَّ نِعَمَ امْتِنانِكَ. وَها! أنَا بِبابِ كَرَمِكَ واقِفٌ، وَلِنَفَحاتِ برِّكَ مُتَعَرِّضٌ.»

[٢]: (از تو درخواست مى كنم كه مرا به آسايش مقام رضا و خشنوديت نايل سازى، و نعمتهايى را كه به من منّت نهادى، پاينده دارى، هان! من اكنون به درگاه كَرَمت ايستاده و در معرض نسيمهاى الطافت قرار گرفته‌ام.).

به گفته خواجه در جايى:

معشوقا! خيال ديدن رويت كى مى گذارد به چشم عاشقى چون من خواب رود و در فراقت صابر باشد. در جايى مى گويد:

[١]- بحارالانوار، ج ٧٧، ص ١٦٨.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٥٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٠، ص ١٢٢.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٠، ص ١٢٢.