جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٢ - غزل ٣٧٠ هزار دشمنم ار مى كنند قصد هلاك

مى‌كنند!- مى‌فرمايد: «سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ!»[١]: (پاك و منزّه است پروردگارت، پروردگار صاحب عزّت و عظمت، از آنچه توصيفش مى كنند!)؛ اما برگزيدگانى كه از نواقص بشريّت رهايى يافته و به تمام وجود براى خدا شده باشند؟ خداوند خود را منزّه از توصيف آنان نمى داند؛ كه: «سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ! إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ»[٢]: (پاك و منزّه است خدا از آنچه توصيفش مى كنند، مگر توصيف بندگان مُخلَص و به تمام وجود پاك خدا.).

خواجه هم مى گويد: تو را چنانكه تويى ... در جايى مى گويد:

خلاصه آنكه: معشوقا! خود را براى سراندازى و فدا شدن به پيشگاهت آماده كرده‌ام، بيا و مرا از ميان بردار و ببر، كه منتهى آرزوى من، فدا شدن در پيشگاه توست.

در جايى مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

[١]- صافات: ١٨٠.

[٢] - صافات: ١٥٩- ١٦٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٢، ص ١٤٩.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٤، ص ٢٤٩.