جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٣ - غزل ٣٧٠ هزار دشمنم ار مى كنند قصد هلاك

اى خواجه! اگر مى خواهى در ميان خلق عزيز گردى، بايد سر مسكنت و عبوديّت در پيشگاه دوست بسايى كه:

٢٦٥٤

«ما عَرَفَنى عَبْدٌ وَخَشَعَ لِى، إلّاخَشَعَ لَهُ كُلُّ شَىْ ءٍ.»

[٢]: (هيچ بنده اى مرا نشناخته و در برابر من خشوع ننمود، جز اينكه همه اشياء براى او خاشع و فروتن شدند.- نيز:

٢٦٥٥

«مَنْ عَبَدَ اللَّهَ، عَبَّدَ اللَّهُ لَهُ كُلَّ شَىْ ءٍ.»

[٣]: (هركس خدا را بپرستد، خدا هر چيز را بنده او مى گرداند.).

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩١، ص ٢٢٧.

[٢] - ارشاد القلوب، جزء ١، باب ٥٤، ص ٢٠٣.

[٣] - تنبيه الخواطر و نزهة النواظر( معروف به مجموعه ورّام)، ج ٢، ص ١٠٨.