جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤٩ - غزل ٤١٠ در غم خويش چنان شيفته كردى بازم

اخيارم فرود آورى.)

معشوقا! گويا بناى تو بر آن است كه عاشقان خويش را در غم عشقت بسوزى و فانى سازى، تا به قربت راه يابند. «هيچ غم نيست، تو مى سوز كه من مى سازم»؛ زيرا اين امر منتهى آرزوى من است. به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جاى ديگر:

سخنى است عاشقانه ممزوج با تمنّى، بخواهد بگويد: اى ديدارت منتهى آرزوى من! آنچه كُشنده و نابود كننده من است، ناز و كرشمه‌هاى توست. باكى نيست، بيا و به كُشتنم دست زن. «كه حلالت بكنم، گر بكُشى از نازم».

در جايى مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٨، ص ٩٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥٧، ص ١٤٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢٠، ص ٣٠٩.