جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨ - غزل ٣٦٤ زبان خامه ندارد سر بيان فراق

زبان خامه ندارد سر بيان فراق‌

وگر نه شرح دهم با تو داستان فراق‌

رفيق خيل خياليم و همركيب شكيب‌

قرين محنت و اندوه و همقران فراق‌

دريغ مدّت عمرم كه بر اميد وصال‌

بسر رسيد و نيامد بسر زمان فراق‌

سرى كه بر سر گردون به فخر مى سودم‌

بر آستانْ كه نهادم، بر آستان فراق‌

چگونه باز كنم بال در هواى وصال‌

كه ريخت مرغ دلم پر در آشيان فراق‌

بسى نماند كه كشتىِّ عمر غرق شود

ز موج شوق تو در بحر بيكران فراق‌

فلك چو ديد سرم را اسير چنبر عشق‌

ببست گردن صبرم به ريسمان فراق‌

ز سوز شوق دلم شد كباب دور از يار

مدام خون جگر مى خورم ز خوان فراق‌

كنون چه چاره كه در بحر غم به گردابى‌

فتاده كشتى صبرم ز بادبان فراق‌

چگونه دعوى وصلت كنم به جان، كه شده است‌

تنم كفيل قضا و دلم ضمان فراق‌

فراق و هجر كه آورد در جهان يا رب‌

كه روى هجر سيه باد و خانمان فراق‌

به پاى شوق گر اين ره بسر شدى حافظ!

به دست هجر ندادى كسى عنان فراق‌