جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٧ - غزل ٣٧١ اگر به كوى تو باشد مرا مجال وصول

آرى، آنچه سالك را مانع از قرب دوست مى گردد، همانا رضايت خاطر او را با طاعت و ترك گناه بدست نياوردن است؛ كه:

٢٦٥٦

«تَحَرَّ رِضَى اللَّهِ، وَتَجَنَّبْ سَخَطَهُ؛ فَإنَّهُ لايَدَلَكَ بِنِقْمَتِهِ ...»

[٢]: (خشنودى خدا را بجوى و از خشمش بپرهيز؛ كه تو را توانايى بر دفع عذابش نيست ...- نيز:

٢٦٥٧

«رِضَى اللَّهِ سُبْحانَهُ أقْرَبُ غايَةٍ تُدْرَكُ.»

[٣]: (خشنودى خداوند سبحان نزديكترين مقصودى است كه مى شود بدان رسيد.- همچنين:

٢٦٥٨

«رِضَا اللَّهِ سُبْحانَهُ مَقْرُونٌ بِطاعَتِهِ.»

[٤]: (خشنودى خداوند سبحان به طاعت و عبادتش پيوسته است.).

و آنچه بشر سالك را بدو نزديك مى كند، طاعت و بندگى اوست؛ كه:

٢٦٥٩

«ألطّاعَةُ تُنْجى، ألْمَعْصِيَةُ تُرْدى.»

[٥]: (طاعت رهايى مى بخشد، معصيت هلاك ونابود مى سازد.- نيز:

٢٦٦٠

«أحَبُّ العِبادِ إلَى اللَّهِ أطْوَعُهُمْ لَهُ.»

[٦]: (محبوبترين بندگان به خدا فرمانبرترين آنها از اوست.- همچنين:

٢٦٦١

«فَضآئِلُ الطّاعاتِ تُنيلُ رَفيعَ المَقاماتِ.»

[٧]: (فضايل طاعات، انسان را به مقامات بلند و والا نايل مى گرداند.- نيز:

٢٦٦٢

«مَنْ تَقَرَّبَ إلَى اللَّهِ بِالطّاعَةِ، أحْسَنَ لَهُ الحِبآءَ.»

[٨]: (هركس با طاعت و عبادت به سوى خدا نزديكى جويد، خداوند عطا و انعام او را نيكو مى گرداند.).

خواجه هم مى گويد: محبوبا! نمى‌دانم چه گناهى را مرتكب گشته‌ام، كه طاعتم مورد قبول تو نمى گردد، و حجابهاى ميان من و تو با آنها برطرف نمى شود، و همواره بايد به هجران بسر برم؛ كه:

٢٦٦٣

«آفَةُ الطّاعَةِ، ألْعِصْيانُ.»

[٩]: (آفت طاعت، نافرمانى و.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٥، ص ٣٠٠.

[٢] ( ٢، ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الرّضا، ص ١٣٨.

[٣] ( ٢، ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الرّضا، ص ١٣٨.

[٤] ( ٢، ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الرّضا، ص ١٣٨.

[٥] ( ٥، ٦) غرر و درر موضوعى، باب الطاعة، ص ٢١٦ و ٢١٧.

[٦] ( ٥، ٦) غرر و درر موضوعى، باب الطاعة، ص ٢١٦ و ٢١٧.

[٧] ( ٧، ٨) غرر و درر موضوعى، باب الطاعة، ص ٢١٩.

[٨] ( ٧، ٨) غرر و درر موضوعى، باب الطاعة، ص ٢١٩.

[٩] - غرر و درر موضوعى، باب الذّنب والعصيان، ص ١٢٧.