جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٧ - غزل ٣٦٨ اى دل ريش مرا با لب تو حق نمك

در خلوصِ منت ار هست شكى، تجربه كن‌

كس، عيارِ زَرِ خالص، نشناسد چو مَحَك‌

من خرابم ز غمِ يارِ خراباتى خويش‌

مى‌زند غمزه او، ناوكِ غم بر دلِ ريش‌

با تو پيوستم و از غير تو دل ببريدم‌

آشناىِ تو ندارد سَرِ بيگانه و خويش‌

به عنايت نظرى كن، كه منِ دلشده را

نَرَود بى‌مددِ لطفِ تو، كارى از پيش‌

پرسشِ حالِ دلِ سوخته كن بَهْرِ خدا

نيست از شاه عجب، گر بنوازد درويش‌[١]

گفته بودى: كه شوم مست و دو بوست بدهم‌

وعده از حد بشد و ما نه دو ديديم و نه يك‌

بخت از دهانِ يار نشانم نمى دهد

دولت، خبر ز رازِ نهانم نمى دهد

از بَهْرِ بوسه اى ز لبش جان همى دهم‌

اينم نمى ستاند و آنم نمى دهد

مُردَم ز انتظار و در اين پرده راه نيست‌

يا هست و پرده دار نشانم نمى دهد[٢]

بگشا پسته خندان و شكر ريزى كن‌

خلق را از دهن خويش، ميانداز به شك‌